Het verhaal achter Let Us Feast Our Eyes — Part 1
Alternative rock — deel 1 van drie. Bewust niet op streaming-platforms; alleen hier. De gecursiveerde tracknamen hieronder zijn klikbaar en starten dat nummer in de player bovenaan.
Feast + Fish and Water opent het album. De titel van de trilogie komt uit Ezra Pound: "Green arsenic smeared on an egg-white cloth, / Crushed strawberries! Come, let us feast our eyes" — een regel die de kleuren en beelden voor het oog uitspreidt in plaats van ze te consumeren. De opener smelt samen met Fish and Water van Laurie Lee (Stroud, Gloucestershire, 1914-1997).
A golden fish like a pint of wine
Rolls the sea undergreen
Glassily balanced on the tide
Only the skin between.
Fish and water lean together
Separate and one.
Lazily corkscrews down.
Admonition van Sylvia Plath (Boston 1932 – Londen 1963). Het gedicht gebruikt de metafoor van wetenschappelijke dissectie om de daad van iets diep proberen te begrijpen te representeren. De spreker suggereert dat dit proces destructief kan zijn — dat we juist datgene vernielen wat we probeerden te leren kennen.
If you dissect a bird
To diagram the tongue
You'll cut the chord
Articulating song.
If you flay a beast
To marvel at the mane
You'll wreck the rest
From which the fur began.
If you pluck out the heart
To find what makes it move,
You'll halt the clock
That syncopates our love.
Don't Touch Me is een instrumentaal over de problemen van fysiek contact bij mensen die daar niet comfortabel mee zijn.
Mad Girl's Love Song is een villanelle van Sylvia Plath uit 1953. Een beroemd gedicht dat de pijnlijke vervaging tussen liefdesverdriet, herinnering en waanzin verkent — de spreker verwerkt verlating door haar eigen verstand in twijfel te trekken. Misschien heeft ze haar ex-geliefde wel gewoon verzonnen.
I shut my eyes and all the world drops dead. I lift my lids and all is born again.
(I think I made you up inside my head.)
The stars go waltzing out in blue and red. And arbitrary blackness gallops in.
(I shut my eyes and all the world drops dead.)
I dreamed that you bewitched me into bed. And sung me moon-struck, kissed me quite insane.
(I shut my eyes and all the world drops dead.)
God topples from the sky, hell's fires fade:
Exit seraphim and Satan's men:
I shut my eyes and all the world drops dead.
To and B voegt twee gedichten van de Amerikaanse dichter Robert Creeley (1926-2005) samen tot één nummer. Creeley schreef meer dan 60 boeken en is verbonden aan de Black Mountain Poets — een mid-20e-eeuwse Amerikaanse avant-garde-groep rond Black Mountain College in North Carolina, samen met Charles Olson, Robert Duncan, Allen Ginsberg en Edward Dorn. Een verkenning van de beklemming van tijd, isolement en de grenzen van menselijke kennis.
To
and back and forth Direction is a third
Or simple fourth of the intention
Like it Goes and goes
No more snow this Winter?
No more snow.
Then what replaces
All the faces,
Wasted, wasted.
The Measure
I cannot move backward Or forward. I am caught. In the time as measure
What we think Of we think of—
Of no other reason We think than Just to think—
Each for himself.
Major Faults in Granite is instrumentaal, in combinatie met gamelan-instrumenten — met name de gender (zachte bronzen toetsen) — en blaasinstrumenten die repetitieve thema's spelen. Strijkers zacht ver op de achtergrond.
Eyes Look Into The Well van Wystan Hugh Auden (1907-1973), geboren in Engeland en gepubliceerd in Oxford. Auden reisde door Duitsland, IJsland, Spanje en China. Een waar gedicht over oorlog en verlies.
Eyes look into the Well
Tears run down from the eye
The tower cracked and fell
From the quiet winter Sky.
Under a midnight stone
Love was buried by thieves
The robbed heart begs for a bone,
The damned rustle like leaves.
Face down in the flooded brook
With nothing more to say,
Lies One the soldiers took,
And spoiled and threw away.
Girl Under Fig-Tree van Laurie Lee — oorspronkelijk Girl under Fig-tree.
Slim girl, slow burning
Quick to run
Under the fig-tree's loaded fruits.
Skin-cold like them Your wet teeth spread,
Parting pink
Effervescent lips.
When I hold you here Valleys of fruit and flesh Bind me
Now wet, now dry.
While on your eyes, the cool
Green-shaded lids
Close on the Wells of summer.
Slim girl, slow burning Quick to rise Between question
And loaded promise.
If take you, peel you Against the noonday dark,
Blind wasps Drill my hands like stars.
Slim girl, slow burning
Slim girl, slow burning
Slim girl, slow burning
Quick to run
Under the fig-tree's loaded fruits.
Bind me Now wet, now dry
Gymnopédie No. 1 — in 1888 publiceerde de excentrieke Franse componist Erik Satie (1866-1925) drie korte, sfeervolle pianosolo's, de Gymnopédies. De eerste, gemarkeerd Lent et douloureux ("langzaam met pijn/verdriet"), is een van de meest bekende pianosolo's uit de late Romantiek. De naam is vermoedelijk geïnspireerd op oude Griekse festivals met trage, ritmische dansen. Satie's minimalistische, impressionistische stijl leunt op eenvoudige melodische lijnen, langzame, aangehouden ritmes en onopgeloste harmonieën — een melancholische, zwevende sfeer. Satie stierf in 1925; dit jaar herdenken we hem 100 jaar later. Smalts gebruikte Javaanse gamelan-instrumenten (bonang, saron en gender) om de onopgeloste harmonieën en simpele melodieën te versmelten met gitaar, en zo ons eigen begrip van dit stuk te tonen.
Totem van Sylvia Plath. Een verontrustend, visceraal gedicht — verzadigd met beelden van dood, consumptie en een gebroken zelfgevoel. De toon is somber en verontrustend, verschuift van een bleke observatie van industriële voortgang naar een afdaling in persoonlijke waanzin en existentiële angst.
The engine is killing the track,
The track is silver, it stretches Into the distance. It will be eaten nevertheless.
Its running is useless. At nightfall there is the beauty
Of drowned fields,
Dawn gilds the farmers like pigs,
Swaying slightly in their thick suits,
White towers of Smithfield ahead,
Fat haunches and blood on their minds.
There is no mercy in the glitter Of cleavers,
The butcher's guillotine that
Whispers: 'How's this, how's this?'
In the bowl the hare is aborted,
Its baby head out of the way,
Embalmed in spice,
Flayed of fur and humanity. Let us eat it like Plato's afterbirth.
De "witte torens van Smithfield" (de beroemde vleesmarkt in Londen) benadrukken hoe natuur wordt gereduceerd tot handelswaar, en mensen tot radertjes in een onpersoonlijke machine. De haas — ooit symbool van leven en vruchtbaarheid — wordt hier een gedissecteerd, levenloos object: de onvermijdelijkheid van dood en de brute realiteit van overleven.
After All, What Else Is There To Say — de regel is uit een gedicht van Ed Sanders dat verwijst naar Allen Ginsberg (1926-1997), een van Pieters favoriete Beatnik-dichters. De zin drukt een gevoel van finaliteit uit en artistieke twijfel: de uitdaging om iets toe te voegen aan een poëtische traditie die door Ginsberg zo grondig is verkend. Ook: het proces van schrijven zelf. Voor Ginsberg zou het ultieme antwoord op de vraag zijn dat er niets belangrijkers te zeggen valt dan de waarheid — die op zichzelf "alles is wat er te zeggen valt". Smalts speelt de muziek hier heel bluesy, alles in pentatonische toonladders.
When I sit before a paper writing
My mind turns in a kind of
Meadness, Yeah
But to think to see, outside In a tenement the walls Of the universe itself, I wait
Wait till the sky Appears as it is
Wait for a moment When the poem itself
Is my way of speaking out
Desintegration is een instrumentale bonus die bij After All, What Else Is There To Say hoort.
Morning Song is instrumentaal op gitaren en gamelan. Meer is het niet — een ochtend laten zien.
Conundrums van David Herbert Lawrence (1885-1930), beroemd van zijn boek Lady Chatterley's Lover en zijn kritieken en poëzie. Conundrums betekent een puzzel, een raadsel — een verwarrend, moeilijk probleem of vraag. Onze compositie is een lange, met thema's en motieven op klassieke wijze — wisselende timbres, instrumenten en repetitieve melodieën.
Tell me a word that you've often heard,
Yet it makes you squint if you see it in print!
Tell me a thing that you've often seen, yet if put it in a book it makes you turn green!
Tell me a thing that you often do, which described in a story shocks you through and through!
Tell me what's wrong with words or with you that you don't mind the thing yet the name is taboo.
Gamelambient is instrumentaal — de titel combineert gamelan en ambient. Veel bronzen instrumenten en angklung-achtige instrumenten van bamboe. Soms hoor je piano en strijkers.
Zo meen ik dat ook jij bent — 6&7. Instrumentaal gebaseerd op twee gitaren: een flamenco-gitaar en een bijzondere 7-snarige gitaar in open stemming, met een banjo-achtige boventoon halverwege. Die twee gitaren smelten prachtig samen in één compositie.
But I Can't van Wystan Hugh Auden — oorspronkelijke titel But I Can't. Vocals: Natalie. Prachtige tekst met stevige gitaarritmes, bas plus synthesizer en natuurlijk zware drums.
Time will say nothing but I told you so,
Time only knows the price we have to pay;
If I could tell you I would let you know.
If we should weep when clowns put on their show,
If we should stumble when musicians play,
Time will say nothing but I told you so.
There are no fortunes to be told, although,
Because I love you more than I could say,
If I could tell you I would let you know.
The winds must come from somewhere when they blow,
There must be reasons why the leaves decay;
Time will say nothing but I told you so.
But I told you so. But I told you so.
Single Malts is instrumentaal, gebaseerd op gamelan met gitaren. Deze titel verklaart ook de naam van ons ensemble.
Als hij ik was, zou hij doen wat ik deed van Pieter Mulder. De tekst betekent letterlijk If he were I then he should do what I did — een sterk recursieve versie. Vreemd, humoristisch gedicht dat laat zien dat intrinsieke gevoelens dwingen tot wat ik altijd al deed. Het nummer eindigt met bouzouki-melodieën.
Het hapert aan mijn Stamelmond is instrumentaal — de titel betekent letterlijk dat het stamelt in mijn mond. Eindigt met een korte, herdenkende In C. Dit is het einde van Let Us Feast Our Eyes — deel 1.