Mijn muziek is m'n genezing, bevrijding en noodzaak.
Muziek schept een band — en de band heet Smalts
Als muzikant is Pieter door zijn virtuoze gitaarspel en uitzonderlijke kennis van harmonieleer, contrapunt en solfège een geschoolde componist die het pad van klassieke muziek zou kunnen betreden, maar het liep toch anders. Contact met Wim Dekker in zijn platenzaak Amigos in de Kruisstraat, en bezoek aan Studio DAC van Rubin Ootes en Zip Boterbloem spreken een andere interesse aan. Ze zijn allemaal fan van Punk, Electronische Muziek, New Wave, Avant Garde, Reggae en traditionele Afrikaanse- en Indonesische muziek. Het schept een band.
Nadat Pieter als Pierre Anniversaire and the Fact in 1979 een EP uitbrengt, wordt de brug geslagen naar de Minny Pops. Dekker speelt er synthesizer en Boterbloem en Ootes doen live zaalgeluid. Pieter begint in 1981 als bassist van Minny Pops. Zijn eerste LP in 1982 is het beroemde Sparks in a Dark Room. Samen met Ootes speelt hij daarna met Minny Pops in 1983 op Poste Restante om daarna zelf Fourth Floor te doen in 1984.
Smalts start in 1982 als het duo Dekker en Mulder. Zij kwamen na Sparks in a Dark Room tot de conclusie dat hun nieuwe composities niet goed pasten bij Minny Pops. Met drummer Rubin Ootes en Zip Boterbloem van Studio DAC maken ze van Smalts een kwartet.
Deze nieuwe composities werden op de plank gelegd als Werktitels. In 1982 worden ze opgenomen in het Sweelinck Conservatorium Amsterdam onder leiding van Floris van Manen. Van Manen is op dat moment docent van Ootes en Boterbloem op het Instituut voor Sonologie in Utrecht. Werktitels verschijnt op 12-inch en er wordt meteen doorgepakt in de Vara Studio's voor het VPRO-radioprogramma Radionome.
Tot 2002 werkt Pieter in Studio DAC aan film-, radio- en tv-opdrachten, waaronder muziek voor de film Het Zakmes van Ben Sombogaard en Burny Bos. Het Zakmes wint in 1992 en 1993 in totaal drie prijzen. De Cinekid Film Award, een Gouden Kalf en een Emmy.
Wim Dekker wordt op dat moment gegrepen door het nieuws over de verongelukte Russische onderzeeër Koersk. Wim oppert het idee om een Smalts Koersk conceptalbum te maken. Als It's Good To Be On A Well-Run Ship in 2002 wordt opgenomen, is studio DAC een geavanceerde digitale geluidstudio. De geest is uit de fles.
Vanaf dat moment is alles in beweging. Geïnspireerd door favoriete dichters van Pieter brengt Smalts in 2005 de CD Nevelglans uit — met teksten van Gerrit Achterberg, Hendrik Marsman, Jan Arends, Hugo Claus en Jan Hanlo, plus een bijgevoegde documentaire over Hanlo op DVD. In 2006 wordt een ode aan dichter en voormalig VPRO-radioprogrammamaker Louis Lehmann gemaakt.
In 2023 gooit Pieter het over een andere boeg met het album You Forgot, I Remembered. Weer worden gedichten van Emily Dickinson en Louis Lehmann gebruikt, maar de muzikale koers is bijgesteld naar It's Good To Be On A Well-Run Ship. In 2023 zet het album Occupy My House die stijl door, aangevuld met downtempo funky reggae invloeden. Rubin neemt alle drums virtueel op in de Hansa Studio in Berlijn. Zip gebruikt een arsenaal van synthesizers. Pieter smeedt voortdurend met snaarinstrumenten en gamelan de Smalts sound tot een geheel.
2024 worden oude 2013 opnames van FC Vecordia uitgebracht. Pieter heeft dan al weer een monumentale nieuwe reeks voor het album Chasing the Thoughts from my Head voorbereid. Zo zijn in totaal 69 nummers in 3 jaar tijd uitgebracht en de teller van Werktitels op de plank staat daarna nog op ruim 50.
Pieter staat niet graag stil. Muziek is zijn genezing, bevrijding en noodzaak.
Pieter is eind jaren 70 afgestudeerd als muziekbibliothecaris. Daarna volgt hij op de Universiteit Amsterdam de opleiding Muziekwetenschap. Zijn afstudeeropdracht beschrijft het leven en werk van Harry Partch, de musicoloog die de systematisering van microtonale toonschalen invoerde in zijn composities en zelfontworpen instrumenten. Ook Pieter ontwikkelt zelf een instrument. Hij ontwerpt een Partch 43-delige toonschaal, en zoekt voor de implementatie contact met Studio DAC van Rubin Ootes, Zip Boterbloem en Harrie Kemps.