In de fietsenkelder van het Lorentz Lyceum heb ik geprobeerd 'Eno' op een muur te kalken. Ik kwam tot de E en een halve N. Toen werd ik betrapt.
In het Kielzog van de Punk — Minny Pops en Smalts
Het zaadje voor Wim Dekkers muzikale bestaan en vorming is geplant in het begin van de jaren '70. Een oudere buurjongen, waar Dekker dan geregeld mee voetbalt, heeft een indrukwekkende muziekcollectie. Om dat te kunnen delen, trekken ze een kabeltje tussen beider slaapkamerraam. Wim Dekker wordt aangestoken door de progressieve rock en andere alternatieve muziekstromingen die vervolgens door zijn luidsprekers galmen. Ondertussen begint de synthesizer aan een indrukwekkende opmars in de muziek. Het is vooral producer Brian Eno's sferische synthesizermuziek en Roxy Music die Wim Dekker aanspoort zelf ook een synthesizer aan te schaffen. In de kelder van het ouderlijk huis probeert hij de werking van het apparaat (in die tijd gewoon nog zonder voorinstellingen) te doorgronden. Het resulteert in enkele sferische nummers. Als tiener komt Dekker geregeld in de Amsterdamse platenzaak "No Fun", waar hij met name op zoek is naar de bands die in het kielzog van de punkmuziek opduiken.
Studio 12, Oktopus en ULTRA
In diezelfde periode woont Wim Dekker met wat vrienden in een gekraakte villa in het sjieke en lommerrijke Aerdenhout. Via de vriend van zijn zus, Ivo Schalkx (Nexda), komt hij ook bij het Haarlemse culturele krakersbolwerk 'Studio 12' terecht, de voormalige burelen van het Haarlems Dagblad aan het Klein Heiligland in het centrum van de stad. Bij studio 12 houdt Dekker zich met allerhande zaken bezig, zo heeft hij ook meermaals de livemixage verzorgd bij eerder genoemde band Nexda en organiseert hij concerten voor Studio 12. Daarnaast sluit Wim Dekker zich in 1979 aan bij de Amsterdamse band Minny Pops.
Wally van Middendorp, oprichter van Minny Pops, organiseert veel Ultra-avonden in het Amsterdamse jongerencentrum Oktopus aan de Keizersgracht. Amsterdam is met Haarlem een van de steden waar de Ultra-beweging het prominentst is. In 2012 is er een boek verschenen over de beweging, geschreven door Harold Schellinx: Ultra (Dutch Media Uitgevers, ISBN 9789048812400).
Minny Pops en Smalts
De muziek van Minny Pops wordt uitgebracht op het label Plurex van zanger Wally van Middendorp. Deze en andere platen van de band vallen ook in Groot-Brittannië in goede aarde; in de jaren '00 wordt het werk van Minny Pops opnieuw uitgebracht op het new wave/elektronica/postpunk-label LTM uit Edinburgh.
Een andere band waarin Wim Dekker in speelt, is Smalts. Dekker vormt de groep met een bandgenoot uit Minny Pops (Pieter Mulder). Andere bandleden zijn Zip Boterbloem en Rubin Ootes. Vergeleken met het werk van Minny Pops is de muziek van Smalts speelser en ritmischer. In 1982 verschijnt er een single van de band en belandt er muziek van de groep op een verzamelaar van de VPRO. Het album It's Good To Be On A Well-Run Ship is in 2003 de eerste uitgave van het eerder genoemde label Blowpipe Records.
Platenzaken: Amigos en Boudisque
Naast de eerder genoemde Amsterdamse platenzaak No Fun, zijn er nog twee belangrijke platenzaken in het leven van Wim Dekker. Amigos 1980 begint hij zelf (in navolging van No Fun) in zijn muzikale uitvalsbasis Haarlem. Hij verkoopt er zowel kleding als punk- en reggaeplaten (Dekker is ook een groot liefhebber van het vroege werk van Lee "Scratch" Perry). De band The Ex houdt er hun debuut-LP Disturbing Domestic Peace ten doop.
Als hij na een jaar stopt met zijn eigen platenzaak Amigos kan Wim Dekker al rap aan de bak bij de groothandel van Boudisque. Zo kan het gebeuren dat Wim onder het 'pseudoniem' Wim Decker de eerste Nederlandse hiphopproductie produceert, van breakdance- en electric boogie-formatie Alex & the City Crew. De single Say What Say Who verschijnt in 1983.
Streetlife, RoXY en Blowpipe (2003–heden)
Aan de waslijst met organisaties waar Dekker een belangrijke rol speelt kunnen ook de Amsterdamse clubs 'Streetlife' en RoXY worden toegevoegd. Michiel Kleiss, ook bekend als de DJ Xavier Perec, gaat in 1990 aan de slag als directeur van de roemruchte Amsterdamse club RoXY. Ook Wim Dekker komt, inmiddels woonachtig in Amsterdam, in 1996 als freelancer bij de club terecht.
Na een periode werkzaam te zijn geweest voor promotor MOJO begint Dekker zijn eigen label. De eerste plaat die het label uitbrengt is de Smalts-plaat It's Good To Be On A Well-Run Ship. Het is het startschot voor het label, dat zich richt op uitgesproken en vooruitstrevende muziek — een label dat platen uitbrengt die Wim Dekker zelf ook zou kopen. In tien jaar staat de teller op bijna tachtig uitgaven.
Wim Dekker (1959) is oprichter en eigenaar van het platenlabel Blowpipe Records, gespecialiseerd in eclectische en ingetogen elektronische artiesten. Daarnaast heeft Wim sinds jaar en dag een voorliefde voor de Oost-Europese cinema, die hij uitbrengt onder zijn dvd-label Moskwood. In de bijna veertig jaren dat Wim Dekker actief is in de muziek werkt hij verder onder andere in de platenzaken Boudisque en Amigos, produceert hij hiphop en rockmuziek, werkt hij bij platenmaatschappij Virgin, promotor MOJO, heeft hij een galerie voor Oost-Europese kunst, richt hij mede de club Streetlife in Amsterdam op en werkt hij in de jaren '90 voor de RoXY.